Als je niet met de dieren praat, leer je ze niet kennen en wat je niet kent, boezemt je angst in. Wat iemand beangstigt, vernietigt hij.

Opperhoofd Dan George, Coast Salish.

Het is geen indianenverhaal maar gaat over de onderdrukking van het individu en van een heel volk. En de uiteindelijke bevrijding van het individu. Over hoe mensen alleen vanuit zichzelf naar anderen kunnen kijken, de ander willen vormen naar zichzelf. Ik vind het een probleem dat we ons alleen maar met de verschillen bezighouden zonder ons te richten op de overeenkomsten. Daarom zet ik twee werelden naast elkaar. Daarnaast is het een zoektocht naar de identiteit. De ontwikkeling van meisje naar vrouw. Zowel lichamelijk als emotioneel. Hoe je het moet doen met het lichaam en de geest die je gegeven zijn.

Samenvatting inhoud:

Linn probeert zich staande te houden in de chaos van het dagelijks bestaan. Haar alternatieve levensstijl vormt een cocon die bescherming biedt tegen de buitenwereld. Dan ontmoet ze Kit die haar in zijn greep krijgt. Hun relatie is louter gebaseerd op lichamelijke aantrekkingskracht. Linn raakt meer en meer verstrikt in deze verstikkende relatie. Om te overleven vlucht ze steeds vaker in herinneringen van ver voor haar geboorte. Als de Navajo Todacheene verschijnt, beginnen levens door elkaar te lopen. Neemt de tijd een loopje met haar of haalt het verleden haar in?

Opgerold lag ze in de houten trog te stoven. Wij kwamen net terug van ons veldje. De leren riemen sneden me onder het gewicht van de oogst in de schouders. Ik boog me voorover om me van mijn zware last te ontdoen. De maïskorrels vielen over mijn hoofd heen de trog in en maakten de slapende slang wakker. Ik hoorde de bulderende lach van mijn vader......

'Ik snap nog niet wat er met je gebeurt als je dood bent. Waar gaan al die andere stukjes van jou dan naartoe pap?' 'Nergens. De wormen ruimen mijn restjes op,' zei hij en hij keek naar een overvliegende blauwe reiger.

Nu is het een tijd waarin je alleen maar over je eigen identiteit mag schrijven. Maar gevoel
staat los van nationaliteit. Ik schrijf over mensen en daar maak ik zelf ook deel van uit. In dat opzicht vind ik dat Zon in het Haar gerechtvaardigd is.

Toch vond ik het voor Zon in het Haar wel wat lastiger. Indianen (excuses voor mijn generaliseren) verachten de blanke die schrijft over het indiaan zijn. Hier in Nederland speelt die discussie helemaal niet, maar in Amerika ligt dat erg gevoelig. Ik heb daarom lang nagedacht over de vorm. Uiteindelijk heb ik gekozen voor een blanke hoofdpersoon. In de eerste instantie lijkt dat op het laf omzeilen van een probleem. Maar een dergelijk uitgangspunt dwingt je ook om via een omtrekkende beweging op een geloofwaardige manier bij de indiaan (Navajo) uit te komen. Als het geraamte staat, zit juist in die beweging het vlees voor het verhaal. Ik heb even flink in mezelf moeten graven naar het geraamte. Vlees had ik genoeg.

"Het is knap hoe deze verrassende debuutroman de lezer zelf laat kiezen hoe hij het dramatische slot en Linns uiteindelijke 'bevrijding' moet zien." - Meander

"Een jonge vrouw vlucht in een fantasiewereld om het hoofd te bieden aan de ondraaglijke alledaagse werkelijkheid. Zon in het haar is een intrigerend boek dat zich langzaam laat veroveren." - Noordhollands Dagblad

In de Knipscheer heeft veel/mooi oorspronkelijk werk van indiaanse auteurs. Niet bij deze uitgever in het fonds, maar wel twee favoriete indiaanse schrijvers van mij, zijn: Sherman Alexie (oa Reservation Blues/ Indian Killer) en Daniel Villasenor (The lake).