SUIKERBUIK
Ik zou het nooit doen. Autobiografisch schrijven. Zeker niet over diabetes. En al helemaal niet in de context van chronisch zieken. Ik ben niet ziek. Als vanaf je dertiende spuiten en bloedsuiker regulieren bij je hoort, kun je daar niet echt meer mee zitten. Toch stuurde ik Suikerbuik op voor de pen als lotgenoot.

Toen ik lichamelijk en geestelijk een nare zwangerschap achter de rug had (1996) en daardoor drie jaar lang een wrak was, greep ik voor een eerste maal naar de helende werking van schrijven. Ik wilde het van me af schrijven. Het is niet een stuk tekst waarvoor ik mij op de borst sla. Meer het chronologisch ordenen van een persoonlijke chaos.

Nu kan ik het ook niet meer. Als ik me alleen aan de feiten moet houden, slaan mijn verhalen dood. Ik keer de werkelijkheid graag om en laat me verrassen door het verloop van een verhaal. Nog steeds schrijf ik van me af, maar niet meer rechtstreeks. Als verhalen alleen maar je eigen levenspad volgen, kun je nooit eens afdwalen en wordt het verdomde saai. Er zijn natuurlijk wel mensen die een ontzettend spannend leven leiden, maar die hebben veelal de tijd niet om het op te schrijven.