Inge Nicole Bak
Uitgeverij In de Knipscheer
ISBN 978-90-6265-627-1
€ 15,90
Noord Nederlandsche Boekhandel
Verder in iedere boekhandel te
bestellen.
In de stilte lagen zes of zeven baby’s. Mijn langzame passen werden geschaduwd. Iets trok mij naar omlaag. Ik hurkte neer voor een plastic wasteil. Een klein baasje met een handdoekrol in zijn rug keek naar me op. Hij had me met zijn ogen die me volgden naar beneden gehaald. Zijn handjes vonden steun aan de randen. Hij leek in een roeibootje over het gladde zeil te varen. Greep mijn vingers vast om zijn gezichtje tegen mijn hand te laten vallen. Zijn zachte tongetje draaide rondjes op de huid. Hij liefkoosde met warm babyspeeksel mijn strak gespannen vel. Ik keek omhoog en fluisterde in onverstaanbaar Engels iets tegen de muur. Ik wilde niet huilen. De directrice van het tehuis zou me niet begrijpen. Dit ventje werd immers geadopteerd door een Zweeds echtpaar. Hij was jonger dan Kokeb, een maand of negen, maar kon al een beetje zitten. Zijn hoofdje stond fier rechtop en dat brak mij open. Dat onbekende babyjongetje dat mij voor een moment opzocht. Ik wilde hem meenemen.
Haar ook. Het kaalgeschoren peutertje met de flaporen. Schraal en verlegen zat ze met knokige knietjes in een verkleurd jurkje op de grond. Haar bolletje roodbruin van jodium. Toen we naar buiten gingen, met al de oudere kinderen op de hielen, nam ik haar op schoot. De jongens voetbalden met een prop en ik zat met haar op een tree van de buitentrap. Ze droeg geen onderbroekje. Ik zong Hollandse kinderliedjes over schaapjes en koude winters in de warme middagzon. Even was mijn knie van het meisje, was het meisje van mijn knie.
Op dat moment besefte ik nog niet wat ik aan het doen was. Namelijk mijn liefde verspreiden. Ik durfde me niet enkel en alleen aan Kokeb te hechten. Zijn grauwe huid omsloot als een poreuze hoes de broeierige dood. Onbewust zocht ik naar andere kinderen.