wat je zwijgt
in een zinnen
prikkelend
visioen
van ver
wachting
Zeg me
dat je zwijgt
om een hapering
in de haast
die tijd
heet.
Als een breekbare baby
ligt achter dichtgeschroefde dop
de dorst haar in de armen
Ze kan er niets aan doen
te verdorren in het najaar
waar wind op lommer jaagt
De glasbak wacht
met open mond
en slikt de scherven.
Gestremd in engte brengt
stilstand me naar hetgeen
je misschien doet, al weet ik
niet goed of je wakker bent
Afstand ligt naast de deur
herinnert aan geur van huid
en haar, haalt zinnen aan,
zacht uitgesproken in kapok
Soms deel ik mij samen.
Manco van papaja op papier.
Wit is de honger van dorst.
Een laatste lach leegt de
schapraai van zinnen.
Loop je weg, wist water
de sporen, zingt het nooit
meer in tijd van maan.
Gaan dagen verloren
aan uitgestorven strand
stapelen schelpen zich stenen
op een kerkhof van hoop.
draai me geen rug
beender borstwering
waterkering van vel
op gespannen voet
mijn vingertoppen raken
een achterkant
ik zie je niet goed.
staan, temidden
vlasblond graan
ze had niets aan
droeg enkel houten
juk op schoft,
wachtend voor
wildtunnel op tijd
Hij kwam wat stram
licht verlaat aangegleden
met een emmer vol
heden en vloog.
gesloten kind tussen
vertrapte velden
Benen bungelen boven
pantykousje in pijn
nooit meer door
de buitendeur
klein, koeienogen
op tenen
Het waait
ongewassen
sokken.
De bleekroze anjer
ontvouwt zich met franje
in de stilte van een bad
Opent glazig een oog
en zie hoe kwetsbaar
de petticoat in water
uiteen valt in later
Niemand die haar
dansen zag.
Het heeft niets om het lijf
want hangt aan losse draden.
Een lichaam loopt het leven na.
alsof het een feest is
Stil de honger
slik hun blikken
door smaak
Het beeld
verbeeldt
niets
Spiegelt
zich aan.
De witte kolblei
zwemt diep in de
makaak en groeit van
toegespeelde vruchten
Verbrokkelt aarde boven
binnenwater, boetseert
uit slib het beest zijn
aard en schept een
verdeelde staart
Soms lacht het licht
een streek violet
in diep donker.
^
^
^
^
^
^
^
^
@
strekken zich
op een zonovergoten veld
temidden vergeten contreien
Een haas haakt
in de vlucht
de slechtvalk freest
zijn zacht behaarde buik
Zo kwetsbaar
strek ik mij
vol vertrouwen
Een steen valt
uit de lucht
mist
verdicht mijn blik.
uit water en aarde
tussen zon en
dageraad in
paarlemoer
Donker
verlichtte
't vrouwelijk
gezicht
wekte
slaap
tot leven
En
Endymion
merkte
niks
Zonde.